Friday, January 15, 2010

Happy Birthday to Myself !!


ယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေမြးေန႔ကိုေရာက္ခဲလြန္းတယ္ရယ္လို႔ ရင္ခုန္စြားေစာင္းစားရတယ္... ေမြးေန႔ေရာက္ျပီဆိုရင္ဘဲ အဲဒီေန႔မွာ မင္းသမီးေလးတေယာက္လို လူတိုင္းရဲ႔အာရုံစိုက္မူ ေကာင္းၾကီးေပးမူ ေတြနဲ႔ ရြွင္လန္းျမဴးၾကြစြာတေန႔လံုးရယ္ေမာေနခဲ႔ဘူးတယ္.....
ၾကီးလာေတာ႔ေမြးေန႔ကတမ်ိဳးအေတြးကိုျဖစ္ေစတယ္.....ေပ်ာ္ရြွင္ဖို႔ထက္ ေတြးဖို႔ကပိုျဖစ္လာျပီ......ကိုယ္႔ဘ၀တစ္ခုလံုးကိုျခဳံငုံသုံးသပ္တယ္...ေအာင္ျမင္မူေတြ ရူံးနိမ့္မူေတြ.. နာက်င္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္... ရယ္ေမာခဲ့ဘူးတဲ့အခ်ိန္ အားလုံးကို appreciate ျဖစ္ေနမိပါေတာ့တယ္..


ဒီေန႔နိုးနိုးခ်င္း happy birthday ရယ္လို႔ကိုယ္႔ကိုယ္ကို နူတ္ဆက္ရင္း အားပါးတရျပဳံးလိုက္တယ္....

15 Jan 2010

Thursday, January 14, 2010

Pieces

ျမိဳ႔ျပရဲ႔ျပယုဂ္တစ္ခုျဖစ္တ႔ဲမွန္ျပတင္းေပါက္အၾကီးၾကီးေတြရွိတဲ႔ အေဆာက္အဦးေအာက္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ရုတ္တရက္လြမ္းဆြတ္စိတ္န႔ဲ သူမမ်က္ရည္၀ဲလာရသည္.... ဟိုအရင္တခ်ိန္တုန္းက သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ဒီေနရာကို အတူတူျဖတ္ေလ်ွာက္ခဲ႔ဘူးသတ႔ဲ...အဲဒီကေက်ာ္ရင္ လမ္းမၾကီးကိုျဖတ္ ... ျပီးရင္ သူမအားသူမအိမ္နားထိေရာက္ေအာင္သယ္ေဆာင္ေပးမည္႔ ဘစ္ကားငယ္ေလးမ်ား အခ်ိန္ၾကာေအာင္ေစာင့္မွ တစီးစႏွစ္စီးစလာလိမ္႔မည္...

သို႔ေသာ္သူမေစာင့္ေနသည္က ဘစ္ကားမဟုတ္ေပ၊ သူေရာက္လာဖို႔ ၃ % သာေသခ်ာေသာ possibility ႏွင့္ သူ႔အားလြမ္းဆြတ္ေသာစိတ္၊ ေတြ႔ခ်င္ေသာစိတ္ျဖင့္ ေခါင္းမာစြာ ရပ္ေစာင့္ေနရင္း...သူမကိုယ္သူမ stupid ဟုေရရြတ္လ်က္ ေနရာမွ မေရြ႔ရပ္ေနေတာ့သည္.... သူမရင္ထဲမွာေတာ့နာက်င္မႈေတြျပည္႔လို႔ ...ဆူညံလွတဲ႔ ရုံးေန႔တေန႔ ရုံးဆင္းခ်ိန္ျမင္ကြင္းနွင့္ဘစ္ကားမွတ္တုိင္သည္ သူမႏွင့္ ကင္းကြာ လ်က္ရွိသည္...
မည္မွ်ၾကာေအာင္ရပ္ေနမိသည္မသိ... သူမေျခေထာက္မ်ားေညာင္းညာထုံက်င္လာေတာ႔မွ သူမေမ်ာ္လင္႔ခ်က္ကိုလက္ေလ်ာ႔လိုက္ဖို႔သတိရလာသည္.....ထိုအေတြးေၾကာင့္ပင္ သူမအားအင္ကုန္ခမ္းသြားလ်က္... ရုတ္တရက္ ထိုေနရာမွာပင္ ထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့ရင္း.. အိခနဲ၀ိုင္းလာမ်က္ရည္မ်ားသိမ္းဖို႔ သူမ မ်က္ေတာင္မ်ား တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ေနသည္္.....ထို႔ေနာက္ အသက္ကိုျပင္းျပင္းရူရိူက္ရင္းၾကံရာမရ သူမ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည္႔ေတာ့ ၾကယ္မ်ားဟိုေနရာ ဒီေနရာ လင္းလ်က္ေနျပီ....
ကဲ... သူမျပန္ရေတာ့မည္...

Wednesday, January 13, 2010

ဟိုဟိုဒီဒီအေတြးစုတစု ( Draft one, need to edit )

ႏွစ္ဦးအခ်ိန္မွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုန္သြားတဲ႔အခ်ိန္( ႏွစ္ေဟာင္း ) ကို အနည္းနဲ႔အမ်ားႏွေျမာတသျဖစ္ၾကလိမ္႔မယ္လို႔ယူဆမိတယ္... ရည္းစားနဲ႔ကြဲကြာၾကမ်ားက ခ်စ္ၾကင္နာခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ကိုျပန္လိုမိလိမ္႔မယ္.....မိသားစုန႔ဲတကြဲတျပားေနရသူအဖို႔ မိသားစုန႔ဲထမင္းလက္ဆုံစားရတဲ႔အရသာကို လြမ္းဆြတ္မယ္......အလုပ္လုပ္ေနရသူက ေက်ာင္းသားဘ၀ကိုျပန္လိုခ်င္မယ္....
လူတိုင္းက အရင္အခ်ိန္ ( ကုန္လြန္သြားတဲ႕ ) ကို အေၾကာင္းအရာတခုခုေၾကာင့္ ဒါမွမဟုတ္ အေၾကာင္းအရာမ်ားေၾကာင့္ တနည္းနည္းနဲ႔ ျပန္လိုခ်င္ၾကသူေတြ..... လြမ္းဆြတ္ၾကသူေတြသာျဖစ္ပါတယ္....

ကိုယ္တိုင္လည္း ႏွစ္ကုန္ခါနီးျပီဆိုရင္ ရင္ထဲဘယ္လိုခံစားခ်က္မွန္းမေျပာတတ္ေအာင္ဘဲ တမ်ိဳးျဖစ္ရတယ္....လူေတြဟာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔အခ်ိန္ကုိျပန္ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရွိၾကရင္... ၀ယ္လို႔မ်ားရခဲ့ရင္..... ခ်မ္းသာတဲ႔သူေတြကိုပိုျပီးအားက်စရာျဖစ္မယ္ေနာ္...ျပီးေတာ့လူေတြက ခုထက္ပိုျပီးခ်မ္းသာခ်င္ၾကမွာ...

အေတြးလြန္လွခ်ည္လားလို႔ဆိုခ်င္ဆို.... ေတြးမိတာေလးေရးလိုက္ပါရေစ....

အခိ်န္ရဲ႔တန္ဖိုးရွိပုံတို႔ဘာတို႔မေရးပါဘူး.....သင္ခဲ႔ရျပီးပါျပီ... လိုက္မလုပ္နုိင္ေသးတာတခုဘဲ.....ခုေရးခ်င္တာက အခ်ိန္ကတဆိတ္လူအေပၚအနုိင္႔အထက္ျပဳလြန္းတယ္လို႔ထင္တယ္...ညိွႏိူင္းလို႔မရ.. နားလည္မူယူလို႔လဲမရ...လာဘ္ထိုးလို႔မရ.. သူ႔သေဘာက်လူကလိုက္ေနရေတာ့တာ...ခံျပင္းစရာေကာင္းတယ္မထင္ဘူးလား...

ပိုဆိုးတာက လူကပါအခ်ိန္ဘက္လိုက္တယ္... အခ်ိန္ကခြဲျခားထားတာကို လူကထပ္ခြဲျခားလိုက္ေတာ့ ပိုကြဲျပားသြားေတာ့တယ္...ေတြးၾကည္႔စမ္းပါ.. ဟုတ္တယ္မလား ျပီးေတာ့လူက ဒါဟာဘ၀ပဲရယ္လို႔ စကားလုံးအသစ္နဲ႔ ကင္းပြန္းတပ္ေပးလိုက္ၾကျပန္တယ္